Σε περιόδους υψηλής ζήτησης για μεταφορά φορτίων και, κατά συνέπεια, αύξησης των ναύλων, οι προσδοκίες μεγαλύτερου κέρδους οδηγούν τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις στην απόφαση για νέες ναυπηγήσεις ή απόκτηση μεταχειρισμένων πλοίων. Η συμπεριφορά αυτή, δηλαδή η ενδογενής τάση για υπερεπενδύσεις κάθε φορά που οι ναυλαγορές βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο, θεωρείται δομικό στοιχείο της ναυτιλιακής βιομηχανίας, το οποίο συμβάλλει στον κυκλικό χαρακτήρα της.
Όσο όμως αυξάνονται οι παραγγελίες για ναυπηγήσεις, άρα και η ζήτηση προς τα ναυπηγεία, τόσο αυξάνονται και οι τιμές ναυπήγησης. Ταυτόχρονα, καθώς η παραγωγική ικανότητα των ναυπηγείων μπορεί να μεταβληθεί μόνο σε μακροχρόνια περίοδο, η συσσώρευση παραγγελιών οδηγεί στην πλήρη εκμετάλλευση της παραγωγικής ικανότητάς τους, στην αύξηση του χρόνου που μεσολαβεί μεταξύ της παραγγελίας και της παράδοσης του πλοίου και, φυσικά, στην αύξηση των τιμών ναυπήγησης ακόμα και στη βραχυχρόνια περίοδο.
Ωστόσο, στο χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ παραγγελίας και παράδοσης ενδέχεται οι συνθήκες στις αγορές να μεταβληθούν. Η επιλογή για ναυπήγηση πλοίου ενέχει λοιπόν, ως ένα βαθμό, κινδύνους.
Για το λόγο αυτό, σε τέτοιες περιόδους αρκετές ναυτιλιακές επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται τα συμβόλαια ναυπήγησης ή τα δικαιώματα παραγγελίας (option) που έχουν υπογράψει με ναυπηγεία το προηγούμενο διάστημα. Προσέρχονται στην αγορά, λοιπόν, με κερδοσκοπική διάθεση, διαθέτοντάς τα προς πώληση και αποκομίζοντας σημαντικά κέρδη.
*Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Οργάνωση και διοίκηση ναυτιλιακών επιχειρήσεων», του καθ. Ιωάννη Θεοτοκά (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 3η έκδοση, Σεπτέμβριος 2019), σσ. 58.Αποκτήστε το βιβλίο πατώντας εδώ
